سبد خرید 0

تراژدی خواهران برونته

10 / 10
از 1 کاربر
« بازگشت به لیست مقالات | چهارشنبه 26 آبان 1400 در ساعت 38 : 22 دقیقه | نظرات کاربران ( 0 )

تراژدی خواهران برونته

در خدمت شما هستیم با یکی دیگر از مقالات سایت تحول بوک، پیرامون تراژدی خواهران برونته. سپاس از همراهی شما دوستداران گرامی.

برونته ها یک خانواده ادبی قرن نوزدهم بودند که در روستای تورنتون در غرب یورکشایر انگلیس به دنیا آمدند. خواهران ، شارلوت (1816_1855) ، امیلی (1818–1848) و آنه (1820–1849) ، به عنوان مفاخر ادبی بریتانیا شناخته شده اند.

آنها ۳ دختر از خانواده ۸ نفره یک کشیش فقیر بودند که به ترتیب و با فاصله‌های ۲ سال به دنیا آمده بودند. مادر، بعد از به دنیا آوردن «آنه» پاتریک برونته را با یک پسر و ۵ دختر تنها میگذارد و از همان روز است که پدرشان دیگر آن آدم سابق نمیشود؛ تا میتواند به بچه‌ها سخت گیری میکند و زور میگوید و بچه‌ها را مسئول اداره خانه میکند و شارلوت و امیلی را با ماری و الیزابت به مدرسه شبانه روزی _ که مخصوص دختران روحانیون بود _ میفرستد. شرایط در مدرسه پل کوآن ، جایی که ماریا و الیزابت (دوخواهر بزرگتر) ممکن است در آن به بیماری سل مبتلا شده باشند و به همان علت درگذشتند، احتمالاً بدتر از شرایط بسیاری از مدارس دیگر آن زمان نبوده است. با این وجود ، شارلوت مدرسه پل کوان را مقصر مرگ خواهرانش، به ویژه مراقبت های پزشکی ضعیف آن - و سهل انگاری پزشک مدرسه - که برادر همسر مدیر بود ، می داند.

 تراژدی خواهران برونته
خواهران برونته مانند بسیاری از نویسندگان زن معاصر، در ابتدا شعرهای خود را با نام مستعار مردانه: کورر، الیس و اکتون بل منتشر می کردند که با استقبال چندانی مواجه نشد. پس به سراغ نوشتن داستان و رمان رفتند. داستانهای آنها بلافاصله به دلیل احساسات و اصالتشان مورد توجه قرار گرفت. جین ایر از شارلوت و اگنس گری از آنه در سال 1847 اولین کارهایی بود که به موفقیت رسید، در حالی که بلندی های بادگیر امیلی و مستأجر عمارت وایلدفل از آنه بعداً در سال 1848 به عنوان شاهکارهای ادبیات پذیرفته شدند. شارلوت بعدها در سال 1849 رمان شرلی و ویلت را در 1853 منتشر ساخت.
این سه خواهر و برادرشان ، برانول (1848-1817) بسیار صمیمی بودند و در دوران کودکی، تخیلات خود را ابتدا از طریق داستان پردازی شفاهی و بازی در دنیای خیالی پیچیده و سپس از طریق نوشتن مشترک داستان های پیچیده تر رشد دادند. مرگ مادر و سپس دو خواهر بزرگتر آنها عمیقا آنها را تحت تاثیر قرار داد و بر روی نوشتن آنها تأثیر بسزایی گذاشت ، همانطور که انزوای نسبی که این سه خواهر در آن بزرگ شده بودند نیز بسیار بر رمان هایشان تاثیرگزار بوده است.

شارلوت برونته
شارلوت ابتدا در مدرسه ای مشغول به کار شد و بعد او را به عنوان معلم سرخانه استخدام کردند.
خاطرات زنده شارلوت از زندگی اش در پل کووان تجربه ی معلمی اش در تصویرسازی او از مدرسه لاوود در جین ایر تاثیر گذاشت: غذای کم و گاه خراب ، کمبود وسایل گرمایی و لباس کافی ، اپیدمی های دوره ای بیماری مانند "تب پایین" (احتمالاً  تیفوس) ، مجازات های شدید و خودسرانه و حتی سختگیری معلمان.
الیزابت گاسکل، دوست شخصی و اولین زندگینامه نویس شارلوت، تأیید کرد که پل کوآن الگوی شارلوت برای ساخت مدرسه لاوود بوده و اصرار داشت که شرایط آنجا در آن روزها که شارلوت آن جا زندگی میکرده بسیار ناگوار بوده است.
شارلوت در 1854 بعد از مرگ خواهران و برادرش با آرتور بل نیکولاس یک معاون کشیش بخش ازدواج کرد که پدرش شدیدا با او مخالف بود اما شارلوت در نهایت پیشنهاد ازدواج را پذیرفت. اما این ازدواج فقط شروع شادی داشت و او در 1855 تنها یک ماه مانده به تولد 39 سالگی اش و در حالیکه فقط یک سال از ازدواجش گذشته بود در اثر عوارض ناشی از بارداری درگذشت.

آنه برونته
آنه در 19 سالگی کارش را به عنوان معلم سرخانه شروع کرد. نخستین رمانش یعنی اگنس گری درباره ی معلم سرخانه ی جوانی است که بر اساس تجربه شخصی خودش نوشته شده است. زن قهرمان داستان، روایت کننده ی ساعات بی وقفه کار، حقوق کم و تحقیر های بی اندازه است که زنهای شاغل در این حوزه سالها تحمل کردند.
کتاب بعدی او یعنی مستاجر عمارت وایلدفل بر اساس شخصیت برادرش یعنی برانول برونته نوشته شده است. برانول که در سپتامبر 1848 در 31 سالگی درگذشت، یک شاعر شکست خورده ی معتاد به تریاک و الکل بود.
آنه در نهایت در ماه می 1849 در 29 سالگی بر اثر بیماری سل درگذشت.

امیلی برونته
امیلی کم حرف ترین و مرموزترین برونته است و اطلاعات زیادی از شخصیت اش در دسترس نیست.
در سال ۱۸۴۳ همراه شارلوت برای یادگیری و تقویت زبان فرانسه به بروکسل رفتند و خیلی زود پس از شنیدن خبر مرگ عمه‌شان الیزابت که بعد از مرگ مادر، عهده‌دار نگهداری آن‌ها بود به هاورث بازگشتند و به شغل معلمی مشغول شدند.
امیلی در مراسم خاکسپاری برادرش احساس سرماخوردگی داشت و سه ماه بعد در سن 30 سالگی بر اثر ذات الریه درگذشت.

گردآورنده: منصوره رجبی

ارسال نظر

نام شما :
ایمیل :
تلفن تماس :
متن پیغام :
نمایش همه
علاقه مندی ها ()